Z wielką przyjemnością informujemy o powstaniu Schroniska Młodzieżowego im. Kazimierza Nowaka! Mieści się ono w nadmorskiej miejscowości Iwięcino. W imieniu organizatorów serdecznie zapraszamy na uroczystość nadania imienia, która odbędzie się 14 lipca 2012 podczas Targu Cysterskiego w Iwięcinie. Więcej informacji na http://www.iwiecino.pl/

Dzięki uprzejmości Muzeum Etnograficznego we Wrocławiu, które udostępniło wystawę Muzeum Miasta Gdyni, mieszkańcy Trójmiasta przez cały marzec będą mogli oglądać unikatowe zdjęcia autorstwa Kazimierza Nowaka z wyprawy po Afryce. Na wystawie zaprezentowanych zostanie blisko 100 fotografii, które nie tylko dokumentują trudy tej niezwykłej podróży, ale i ukazują życie plemion zamieszkujących Czarny Ląd oraz piękno egzotycznej przyrody.

Muzeum Miasta Gdyni, ul. Zawiszy Czarnego 1

W dniu otwarcia wystawy – 1 marca 2012, odbyły się spotkania z:

• Łukaszem Wierzbickim – odkrywcą postaci Kazimierza Nowaka, redaktorem książki Rowerem i pieszo przez Czarny Ląd;
• Jackiem Y. Łuczakiem – autorem książki biograficzno-podróżniczej o Kazimierzu Nowaku zatytułowanej Polska Kazimierza Nowaka. Przewodnik rowerzysty;
• Dominikiem Szmajdą – jednym z uczestników sztafety „Afryka Nowaka”.

Na otwarcie wystawy przybył także Pan Marian Gliszewski - zięć Kazimierza Nowaka

Przy stoliku Wydawnictwa Sorus można było nabyć książki i upominki "Nowakowe"

Otwarcie wystawy

Prezentacje Łukasza Wierzbickiego, Jacka Y. Łuczaka i Dominika Szmajdy

Jacek Y. Łuczak (z prawej) i Łukasz Wierzbicki

W środę 11 stycznia, czyli dokładnie w 115. rocznicę urodzin Kazimierza Nowaka, odbędzie się uroczyste zakończenie projektu „AFRYKA NOWAKA”. Zapraszamy wszystkich chętnych do Poznania i Boruszyna! (Szczegóły na stronie afrykanowaka.pl).

Przypomnijmy: uczestnicy tej niemającej precedensu wyprawy przez ponad dwa lata przemierzali afrykański kontynent śladem Kazimierza Nowaka w formule sztafety (stąd popularne nazwy projektu – Sztafeta Nowaka, Sztafeta Afryka Nowaka, czy po prostu Sztafeta). Podobnie jak nasz patron, uczestnicy jechali głównie na rowerach, ale także konno, łodzią, pieszo czy na wielbłądach. Dzięki AFRYCE NOWAKA historia afrykańskiej podróży Nowaka dotarła do najróżniejszych miejsc w Afryce, a także rykoszetem do Polski i do kilku innych krajów. W projekcie, oprócz ok. stu zapaleńców z całej Polski wzięło udział także kilku obcokrajowców, w tym także Afrykanie. Prezentacje z podróży członków poszczególnych etapów sztafety, a było ich w sumie 24, obejrzały tysiące osób. Systematycznie na temat Afryki Nowaka ukazywały się artykuły, relacje radiowe i telewizyjne w polskich mediach, a wielokrotnie także w mediach afrykańskich. I o to chodziło! W trakcie trwania sztafety powstała nasza Fundacja, a także Stowarzyszenie Afryka Nowaka. Dziękujemy serdecznie Wszystkim uczestnikom i organizatorom projektu, który znakomicie przyczynił się do popularyzacji postaci naszego Patrona. Cieszymy się także, że sami mogliśmy uczestniczyć w tej niezwykłej przygodzie.

W imieniu Zarządu Fundacji  - Dominik Szmajda

…czyli powrót Piotra Strzeżysza z amerykańskiej podróży. Zapraszamy do lektury wywiadu-czatu z Piotrem!

W Dolinie Śmierci

ja: Dlaczego wróciłeś wcześniej?

Piotr:  stęskniłem się już strasznie za Nunu, poza tym to dość skomplikowana sprawa, wydawało mi się momentami jak jechałem, miałem jakieś takie dziwne przeczucie, że nie wrócę z Meksyku

więc chciałem wrócić cały i zdrowy

ja: zamierzasz kiedyś wrócić i dokończyć tę trasę?

Piotr:  nie wiem

w sumie, to nie było żadnej określonej trasy

Meksyk był w planach dlatego, bo wydawało mi się, że w trzy miesiące tam dojadę, a bardzo chciałem na święta wrócić do domu

a że akurat dojechałem do Las Vegas, to już wróciłem stamtąd

Meksyk nie był celem, droga była celem samym w sobie

ja:  No to rzućmy trochę cyfr, ile czasu byłeś w podróży? ile km przepedałowałeś?

Piotr:  czternaście tygodni, 6500 km

ja:  jak oceniasz tę podróż z perspektywy poprzednich?

Piotr:  mniej męcząca fizycznie, ale o wiele bardziej psychicznie

ja:  dlaczego? Co było tak męczące psychicznie?

Piotr:  ludzie

obojętność z jaką się często spotykałem

jakiś niepokój

męczące było szukanie bezpiecznego noclegu

zastanawianie się, czy obudzę się rano cały, czy nie

często nocowałem w bardzo „podejrzanych” miejscach, gdzie kręcili się ludzie, a mnie niestety nie było stać na motel, czy nawet kamping

ja:  Funkcjonują pewne stereotypy o Amerykanach, czy potwierdziły się może dla Ciebie?

Piotr:  wydaje mi się, że za dużo nie mogę powiedzieć o Stanach, bo byłem tam tylko kilka tygodni

ale pokusiłbym się o zdanie:

że większość rzeczy, które pisze się o nich, to prawda

i że bardzo często są to rzeczy wykluczające się

na przykład

że mało podróżują

i mało wiedzą o świecie

i rzeczywiście, spotkałem takich

co kompletnie nie kojarzyli gdzie jest Polska

Piotr:  ale spotkałem też takich, którzy widzieli o wynikach ostatnich wyborów w Polsce, kojarzyli Maję Włoszczowską, obu Braci, mieli określone poglądy dotyczące problemów w krajach, których przeciętny Polak nie potrafiłby wskazać na mapie

jest prawdą, że tylu tak otyłych osób nigdzie nie widziałem

ale nie widziałem też w parku aż tylu biegających i jeżdżących rowerami

i tak na każdym kroku

kontrasty

kontrasty

spotkałem ludzi, którzy na moją prośbę o rozbicie namiotu w pobliżu straszyli strzelbami, ale też i takich, którzy potraktowali mnie jak członka rodziny

ja:  Tak, pamiętam z Twojego bloga tę sytuację ze straszeniem strzelbami, przyznam, że czytając to poczułem się niemal jak bym tam był, brrr…

Zdarzyło Ci się także opiekować się dziećmi, prawda…?

Piotr:  tak:) ale to nie była praca, tylko przyjemność

to były dzieci polsko-amerykańskiej rodziny, u której gościłem w Portland

ja:  jak tam trafiłeś?

Piotr:  muszę powiedzieć, że pośrednio dzięki Kazimierzowi Nowakowi:)

ja:  No proszę!

Piotr:  już tłumaczę:

Marta z Portland, to siostra Asi, którą miałem przyjemność poznać podczas projektu Afryka Nowaka

dostałem adres

napisałem

i przyjęto mnie na klika dni\

cudowny czas

odpocząłem

zebrałem siły

do tego zaleczyłem rękę…

nie pisałem, ale miałem zapalenie nerwów w lewej dłonbi\

dłoni

i przez poprzednie dwa dni

używałem właściwie jednej ręki…

ja:  Od czego? Z zimna?

Piotr:  lekarz powiedział, że to od zimna i zbyt mocnego zaciskania kierownicy i pozostawiania dłoni w tej samej pozycji na niej

ja:  Hmm, pewnie jak większość podróżników rowerowych, często miewam drętwienie dłoni podczas długich jazd, być może to ma z tym związek…

A wracając do Ameryki, zaintrygował Cie ten kraj na tyle, że chciałbyś tam jeszcze wrócić?

Piotr:  myślę, że wrócę:)

ale po Stanach jeździ się ciężko rowerem

ścieżki są

ale w miastach

z miast często nawet nie ma jak wyjechać i trzeba jechać autostradą

prawie jak skok na bungiee

sam nie wiem, co bezpieczniejsze

no i masa, po prostu masa samochodów

ja:  A z policją na autostradzie nie miałeś problemów?

Piotr:  piszę oczywiście o zachodnich stanach. Washington, Oregon, Nevada, Kalifornia,

nie, ale z kierowcami tak

raz podjechała policja

i wytłumaczyłem, że nie ma innej drogi

a oni na to, że nie mogą mnie tak zostawić, bo kierowcy trąbią

wrzucili mnie więc do środka i podrzucili z jakieś dwadzieścia mil na miasto

zaraz. chciałem napisać, że kierowcy dzwonią:)

pewnie co drugi dzwonił na policję, że jakiś samobójca jedzie autostradą:)

ja:  A sami kierowcy? Pamiętam jak opisałeś, gdy zatrzymała się przy Tobie ciężarówka i kierowca dał Ci koszulkę odblaskową, abyś nie stał się meet-on-wheels…

Piotr:  tak, ale to byli kierowcy ciężarówek, i to było w Kanadzie i tam było inaczej

ja:  Kanada bardzo się różni od Stanów?

Piotr:  ruch był niewielki, ciężarówek sporo, ale nie tak dużo i kierowcy tych monstrualnych pojazdów na drodze bardzo mili, często mnie pozdrawiali światłami, albo klaksonem, albo zagadywali na parkingach, zawsze zapytali, czy wszystko ok, i pukali się w czoło, że jadę po śniegu:)

ja:  Warunki pogodowe nie wyglądały na przyjazne dla rowerzystów. Pamiętam ten filmik, który wstawiłeś na blogu, jak grzechotałeś zamarzniętą wodą w bidonie, a w tle pędziły w śnieżycy wielkie ciężarówy…

A jednak na początku stwierdziłeś, że fizycznie było łatwiej…

Piotr:  łatwiej niż w Tybecie i Andach

kwestia punktu odniesienia

na pewno łatwiej niż w Afryce)

czy gdziekolwiek indziej, gdzie byłem

cieplej

wiatry nie aż takie silne

mniej przewyższeń

ja:  Często w swojej relacji jakby cytowałeś dialogi ze samym sobą, które prowadziłeś podczas pedałowania. Często powtarzało się pytanie „po co ja właściwie jadę”, „po co się tak męczę”, czy to faktycznie nałóg?

Piotr:  podróżowanie, czy rowerem?

w sumie, na jedno wychodzi:)

nałóg:)

i to jaki:)

ja:  Masz już jakieś nowe plany w tym zakresie?

Piotr:  hehe

planów Ci u nas dostatek

od dziecka są plany

odhaczam raz po raz kraje

które zwiedzałem jako dziecko palcem po atlasie

zresztą plany to za dużo powiedziane

ja:  To uronisz rąbka tajemnicy? jaki kierunek?

Piotr:  ale ja naprawdę nie wiem:)

ja:  No dobrze, zaczekamy z tym. A jak sprzęt się spisał?

Piotr:  doskonale

trzy dziury, wszystkie jednego dnia

ułamany hak od widelca, na którym był przymocowany bagażnik, to wszystko

ja:  Zawsze miałeś dużo sprzętu foto, tym razem, musiałeś go sprzedać, aby móc wyjechać. Jak się czułeś z kompaktowym aparatem? Nie żałujesz wyboru?

Piotr:  oj, pewnie, że żałuję

przecież jakościowo, to w ogóle nie ma co porównywać…

ale chyba dał jako tako radę…

ja:  Kiedy i gdzie będzie można Cię zobaczyć ze zdjęciami i opowieściami z tej podróży?

Piotr:  mam już podać terminarz?

Piotr:  to proszę:

   10 lutego, Wschowa, 15 lutego, Warszawa, SKG, 18 lutego (uwaga! – Gala Rowertouru, będą tylko dwie prezentacje:) – Poznań, 25 lutego- Gryfino, 26 – Łódź

ja:  Fantastycznie. I na koniec: jak smakował placek ze śliwkami?

Piotr:  Żaden Astro Boy nie znalazłby lepszego w całym wszechświecie:)

ja:   Dziękuję i gratuluję raz jeszcze!

(z Piotrem rozmawiał D. Szmajda)

Polecamy świetny blog z amerykańskiej podróży - http://onthebike.pl/

Za mną prawie cztery tysiące kilometrów drogi. Zakończyłem przejazd  drogą, zwaną Alaska Highway i teraz odmrażam się w Vancouver. Ostatnie tygodnie nie były łatwe, tym bardziej, że po drodze spadł śnieg i zima, jak często w Polsce, zaskoczyła drogowców, przez co warunki na trasie były fatalne. Między Watson Lake a Fort Nelson dwukrotnie spotkałem niedźwiedzie, ale na szczęście, w jednym przypadku był to tylko jeden mały miś, a w drugim, mama z dwójką małych, po prostu wzięła nogi za pas i uciekła do lasu. Oprócz niedźwiedzi każdego dnia mijałem mnóstwo innych zwierząt, które zazwyczaj czmychały na widok dziwnego stworzenia, pedałującego w ich stronę.

W Chetwynd, zupełnym przypadkiem, odkryłem, że w Kanadzie można zanocować w noclegowni dla bezdomnych. Oczywiście, nie jest to żadną rewelacją, że tak bogaty kraj ma noclegownie, ale zaskoczeniem dla mnie był fakt, że i ja, z moim rowerem, mogę uchodzić za przykładnego bezdomnego. Przez dwa dni miałem dach nad głową, strawę i towarzystwo Georga w jednym pokoju.

Im dalej na południe, tym częściej spotykałem się z gościnnością mieszkańców. Zdarzyło mi się zanocować u prawdziwych kowbojów, którzy, kiedy dowiedzieli się, że jestem w Polski, wzięli mnie za komunistę, za którym zaraz przyjedzie rodzina… Tak naprawdę, żartowali, a ja jestem im bardzo wdzięczny za życzliwość i dach nad głową, szczególnie, że spotkałem ich po bardzo wyczerpującym dniu jazdy… A droga mocno dawała w kość właściwie przez cały czas. Jednego o Kanadzie, przynajmniej o Jukonie i Kolumbii Brytyjskiej na pewno nie da się powiedzieć: nie jest tu płasko! Ciągłe podjazdy i zjazdy, nawet tam, gdzie wydawałoby się, będzie już trochę lżej.

Po kilku dniach odpoczynku w Vancouver czeka mnie kolejny odcinek podróży, tym razem przez USA. Co się wydarzy, jak również więcej informacji o minionych etapach, można znaleźć na www.onthebike.pl

W niedzielę 23 października, podczas Poznańskiego Festiwalu Podróży i Fotografii, odbyła się finało wa część Konkursu o nagrodę im. Kazimierza Nowaka. Finaliści prezentowali podróże z najróżniejszych części świata. Przypomnijmy, że celem uczestników Konkursu było w sposób najciekawszy podzielić się swoimi podróżami, niekoniecznie na koniec świata i niekoniecznie na skraj fizycznych możliwości człowieka. Liczyła się pasja, piękno i gawęda. Mimo to i tak przemierzyliśmy z finalistami cały świat, wędrując z Indii do Ameryki Łacińskiej, do dalekiej Japonii, Kurdystanu, a na sam koniec aż do Australii. W międzyczasie odwiedziliśmy wraz z sympatyczną ekipą oldboyów naszego rzadko odwiedzanego, choć, jak się okazało, niedocenianego podróżniczo sąsiada – Białoruś. Jednak największą furorę zrobił pokaz Małgorzaty Goliszewskiej „Kaukaskie Lato”. Kto był świadkiem tego pokazu, oraz żywych reakcji publiczności, jakie towarzyszyły barwnej opowieści pani Małgorzaty, mógł bez większych trudności przewidzieć werdykt Jury Konkursu. Jurorzy byli pod wrażeniem połączenia prostego i bezpretensjonalnego przekazu z osobistą i spontaniczną narracją. Odnosiliśmy wrażenie, że prelegentka w sposób zupełnie przez siebie niezamierzony wywoływała salwy śmiechu na sali. Jednocześnie prezentowane fotografie, swą estetyką idealnie nawiązywały do klimatu podróży stworzonego przez Laureatkę Konkursu.

Jedynie prezentacja Marka Gronowskiego „Mądrość na plaży” mogłaby konkurować z „Kaukaskim Latem”, jednak jej autor niestety nie mógł dotrzeć na niedzielny finał, co zgodnie z regulaminem uniemożliwiało ocenę Jurorów.

Członkowie Jury zdecydowali się przyznać wyróżnienie Michałowi Kochańczykowi, który z pasją i wielką skromnością opowiadał o prowadzonej przez siebie ekspedycji naukowej do fantastycznych gór na pograniczu Wenezueli i Gujany, zwanych Tepui.

Zwyciężczyni Konkursu – Małgorzata Goliszewska otrzymała statuetkę przedstawiającą patrona Konkursu oraz nagrodę pieniężną w wysokości 3000 zł, z kolei 1000 zł przypadło wyróżnionemu Michałowi Kochańczykowi. Nagrodę główną wręczył pan Michał Paschke – przedstawiciel firmy Stomil Poznań, która była fundatorem nagród pieniężnych. Warto pamiętać, że to właśnie poznański Stomil był jedynym sponsorem podróży samego Kazimierza Nowaka!

Ponadto wszyscy finaliści otrzymali upominki od firmy Tatonka oraz książki od Wydawnictwa Sorus.

Dziękujemy wszystkim uczestnikom Konkursu, także tym, którym w tym roku nie udało się zakwalifikować do części finałowej. Dziękujemy także licznie przybyłej publiczności. Już dziś zapraszamy na kolejną edycję, co ogłosimy jeszcze w tym roku.

Dominik Szmajda

Michał Kochańczyk odbiera kask tropikalny

Michał Rej i Agnieszka Wasilewska-Semail

Ekipa Ireneusza Rutkowskiego

Zwycięzcy Konkursu wraz z Jurorami

Małgorzata Goliszewska odbiera nagrodę główną

Pokaz Pawła Chudzickiego

Agata Wójt - finalistka

Jury - od końca: Anna Grebieniow, Kasper Piasecki, Łukasz Wierzbicki, Dominik Szmajda

Powoli dobiega trzeci tydzień podróży, którą rozpocząłem w Anchorage na Alasce, a zamierzam skończyć gdzieś na południu, może w Meksyku, ale niekoniecznie… Na razie udało się przejechać1250 km, w dość dobrych warunkach. Zatrzymałem się na dwa dni w Kanadzie, w mieście Whitehorse, stolicy Yukonu, aby zregenerować trochę siły i nieznacznie się odmrozić. Jakkolwiek temperatury w dzień na razie oscylują w granicach 5-10 stopni, to w nocy, a szczególnie nad ranem, zaczyna się robić mroźno. Norma poranna to minus sześć, ale jednego poranka przywitało mnie minus jedenaście stopni Celsjusza… A to dopiero początek października i średnio pocieszające wydaje się to, że za jakiś tydzień wreszcie odbiję na południe… Jadę trasą zwaną Alaska Highway. Przez trzy tygodnie spotkałem jednego (!) rowerzystę. Większość osób tutaj widzących mnie na rowerze znacząco się uśmiecha z lekkim pobłażaniem przyjmując moje słowa, że jadę do Meksyku… Tutaj raczej mało spacerują, a co dopiero mówić o rowerze. To znaczy właściwie zauważyłem dwie skrajności.

Albo widzę potwornie otyłe osoby, które przemieszczają się wielorybim krokiem pomiędzy samochodem a MacDonaldem, albo szczupłe, które biegają w parku do upadłego, w krótkich spodenkach przy temperaturze zero stopni.

Wczoraj spotkałem chłopaka, który jechał na pancernym rowerze, wyposażonym w opony o średn

icy pięciu cali. Przejechałem się kawałek po piachu i jak dla mnie sprzęt jest rewelacyjny. Aż chciałoby się od razu ruszyć nim na biegun, albo choćby na Saharę.

Za Whitehorse czeka mnie około 1500 km do końca Alaska Highway, a właściwie jej początku, skąd będę miał jeszcze około 1200 km do granicy z USA. Droga nie zapowiada się łatwa, tym bardziej, że właśnie zxa oknem zaczęło padać…

Pierwszy etap Konkursu o Nagrodę im. Kazimierza Nowaka rozstrzygnięty!
Oto finaliści i tytuły ich prezentacji:

Finaliści powalczą o pulę nagród ufundowaną przez firmę Stomil-Poznań w wysokości 4000 zł. Laureat głównej nagrody otrzyma 3000 zł, a pozostała część przypadnie wyróżnionym autorom. Ponadto finaliści otrzymają upominki od firmy Tatonka i Wydawnictwa Sorus.

Woda jest noszona do wsi głównie przez kobiety i dzieci z rzeki oddalonej o ok. 1000m od wioski.

W Tumikii, w wiosce gdzie obecnie trwają prace przygotowawcze do rozbudowy szkoły, nie ma ujęcia wody. Wodę zarówno do budowy jak i na bieżące potrzeby przynosi się w kanistrach z rzeki oddalonej o około 1500 m od wsi. Generuje to wiele trudności. Mieszkańcy wioski nie mają dostępu do głębinowej, czystej wody pitnej. Obniża to nie tylko standard ich życia ale przede wszystkim jest zagrożeniem dla zdrowia, nie mówiąc już o braku możliwości utrzymania właściwej higieny. Aby zaradzić tym problemom w sposób długoterminowy i docelowy, a także aby przyspieszyć budowę szkoły i ambulatorium, planujemy wybudowanie studni. Jest to przedsięwzięcie drogie gdyż planujemy zrobić odwiert głębinowy (złoża wody w tamtym miejscu mogą sięgać nawet ponad 150 m).

Na ten cel zbieramy środki – każdy może pomóc! Wesprzyj nas!

(ewentualne wpłaty na projekt Mbote Mingi prosimy opatrzyć dopiskiem „Kongo”)

Ludzie z Tumikii potrzebują studni…

WPŁATA NA KONTO
Fundacja im. Kazimierza Nowaka
ul. Starołęcka 18, 61-361 Poznań
88 1090 1476 0000 0001 1522 3165
BZWBK XXIII O/Poznań

Studnia coraz bliżej! Nasi przedstawiciele (Wojtek Olszak i Światek Rojewski) od 3 tygodni przebywają w Kongo DRC i zajmują się organizacją budowy studni w Tumikii. Obawialiśmy się, że woda będzie bardzo głęboko, jednak ekspertyza wykonana przez specjalistyczną firmę 25 września wykazała, że woda jest na głębokości ok. 100 m i nie ma przeciwskazań do głębinowego odwiertu w tym miejscu. A zatem perspektywa tego, że mieszkańcy Tumikii będą mieli dostęp do wody pitnej jest coraz bliższa. Okazało się jednak,że ta głębokość studni wymusza konieczność zainstalowania elektrycznej pompy głębinowej i specjalnego zbiornika napowierzchniowego do gromadzenia wody. Zbieramy środki na ten cel (w sumie musimy uzbierać 5500 USD) i bardzo prosimy o pomoc. Jeśli chcesz pomóc kliknij TUTAJ.

Poniżej zamieszczamy list, jaki otrzymaliśmy od misjonarza z Misji Katolickiej w Tumikii:

Do Fundacji im. Kazimierza Nowaka

W imieniu Misji Katolickiej w Tumikii, zwracam się z prośbą o pomoc w zebraniu środków na zakup pompy głębinowej oraz zbiornika na wodę w którym zostanie gromadzona woda dla miejscowej ludności. Projekt budowy studni jest realizowany pod nadzorem Państwa współpracowników. Wyniki ekspertyzy specjalistów, którzy przeprowadzili badania na terenie misji Tumikia w niedzielę, 25 września 2011, wykazały, że woda znajduje się na głębokości około 100m. Jednak nie wystarczy jedynie wykopać studnię. Żeby udostępnić ludności wodę ze studni niezbędna jest również pompa i zbiornik, który będzie osadzony na konstrukcji cementowej, co umożliwi wystarczające ciśnienie w ujściu wody. Ze studni będą korzystać zarówno mieszkańcy Tumikii jak i okolic (kilka tysięcy osób).

Dziękuję za dotychczasową pomoc i proszę o wsparcie jeszcze w zakresie zakupu zbiornika i pompy. Jest to koszt w sumie około 5500 USD (pompa ok. 2500 USD a zbiornik wraz z cokołem ok 2000 USD).
Z mojej strony zapewniam ze zrobię wszystko co w mojej mocy żeby studnia była dobrze wykorzystana i chroniona przez społeczność Tumikii. Nasza Misja będzie też sprawowała opiekę nad obiektem oraz zapewniała prąd do pracy pompy.

Projekt studni jest perspektywą na wielką zmianę w życiu tutejszej ludności. Warunki życia mogą się polepszyć w dużym stopniu. Ludzie w wiosce są już niezwykle podekscytowani wizją dostępu do pitnej wody i wstąpiła w nich ogromna nadzieja, o niczym innym już się tu nie mówi jak tylko o tym, że będzie woda.

Z powazaniem.
O. Tomasz Laskowski SVD
Mission Catholique Tumikia
RD Congo